Undutchable

Mijn deken is vervangen, mijn kamer is schoongemaakt. Ik lag lekker in mijn bed, starend naar het raam. Het was al laat in de nacht maar mijn gedachten was gericht op het geluid dat van de andere kamer kwam. Daar zat mijn moeder nog te internetten, naar een online preek van haar favoriete voorganger te luisteren. Ik wilde gillen en vragen of ze de luidspreker wat zachter wilde zetten, maar besloot om haar met alle rust te laten aangezien dat ik ook vaak naar mijn eigen liedjes luister in de nacht. De wind waaide zo zacht langst het raam terecht naar mijn nek alsof iemand hem aaide. Toen viel ik in slaap. Opeens was ik in een nieuw apartementje dat net gebouwd is, mijn ouders en vrienden bleken daar te wonen. Ik liep naar de voordeur, was benieuwd hoe het buiten eruitzag. Ik opende de deur, liep naar buiten tot de andere kant van het gebouw. Daar op de hoek zag ik een trap naar boven. Ik mocht eigenlijk er niet in want daar stond een bord met “verboden terrein” op, maar mijn nieuwsgierigheid negeerde de waarschuwing en ik liep de trap op. Het werd steeds donker en ik ontdekte dat de verdieping nog gebouwd moest worden, waar ik dacht dat het de reden was waarom ik er niet naar toe mocht. Ik liep heel zacht langs de puinhoop, er hingen alleen een paar lampjes op het dak die niet al genoeg waren om van de donkerheid in die brede ruimte te winnen. Uiteindelijk zag ik een lichter plek dat vanuit buiten kwam. Ik liep er naar toe langs de muur, maar mijn aandacht werd gericht op de rode letters op de muur. “HIER RUST AMANDA” in grote letters. Ik gaf een tikje met mijn wijsvinger op een van de letters, die ik dacht dat het een rode verf was.
“Oh nee! Het is een bloed!” dacht ik, verrast. Mijn hart begon hard te bonken, en ja, ik ken iemand die Amanda heet. Ik besloot om door te lopen naar de licht, naar buiten, hopend een vrisse lucht te vangen. Steeds keek ik achter me terwijl ik liep, bang om iemand anders te ontmoeten, bang om gepakt te worden van achteren. De situatie in die brede ruimte leek steeds donker te worden, wellicht kwam het door mijn angst. Het lopen naar buiten werd steeds moeilijker, want mijn hart deed zeer vanwege mijn angst en ik kreeg adem te kort.

Uiteindelijk stond ik buiten, begon op de grond te zitten, mezelf op de andere kant van de muur te leunen en probeerde rustig adem te halen terwijl mijn hart nog steeds bonk. De blauwe lucht gaf me een rustgevend gevoel. Ik bleef op de grond te zitten en keek steeds naar de lucht. Toen ik al wat rustig werd stond ik op en ik liep naar het randje van het gebouw. Het was rond 6 uur in de avond en niemand was daar te zien. Ik keek om me heen, nog steeds had ik geen idee waar ik was, waarom ik daar beland was en waarom we verhuisd waren. De situatie deed me denken dat ik niet in Nederland woonde, het gras was zo groen maar ook heel droog. Opeens zag ik een donkerre man op de andere kant van het gebouw, hij zag eruit als iemand van de jungle, hij droeg een bruine stof die hij als onderbroek gebruikte, op zijn nek hing een ketting die versierd was met de tanden van de wilde beesten, op zijn rug hingen er een schutter en een paar bogen. Hij keek me aan en toen riep hij zijn andere mannen in een taal die ik niet ken. Daarna begonnen ze me te schieten en gooiden een witte, lege plakband dat gemaakt is van plastiek. Ik rende en probeerde te ontwijken, toen zag ik dat ik niet alleen was, andere gasten die daar woonden bleken ook daar te zijn. Een paar van hun die geraakt waren werden verbrand, want dat witte ding ontplofte zodra ie het grond raakte. Die mannen van de jungle sprongen naar het gebouw en probeerden steeds die gasten te pakken. Elke gast die gepakt werd kreeg een mes op het gezicht, en ze pelden zijn huid eraf totdat alleen zijn onderhuid achter bleef. Tot mijn verbazing probeerden ze me niet te pakken terwijl ze me zagen. Ik ging mezelf verstoppen tussen twee muren waar ik me een beetje veilig voelde. Maar toen hoorde ik een vrouw en een baby schreeuwen. Ik keek voorzichtig vanuit mijn schuilplaats; Haar hele gezicht bloedde omdat haar huid afgepeld was, mijn hart bonk harder, en ik zag dat het lichaam van haar baby in stukjes was gehakt. Ik werd misselijk om bloed om me heen te zien, om het geschreeuw van de gasten te horen. Toen begon ik ook hard te schreeuwen; ARgHHHHHhHHHhhHhh…!!!

Mijn lichaam werd daarna van alle kanten geschud, die mannen van de jungle hebben me uiteindelijk gepakt, dacht ik. Hoe meer ik schreeuwde, hoe hard die handen me schudden,
‘Vanessa?!? Wat is er?!?‘ hoorde ik een stem van een bekende vrouw.
Ik stond op, terwijl mijn hart nog steeds bonkte. Ik zweet me kapot, terwijl ik op hetzelfde moment blij was dat het maar een droom was. Mijn moeder keek me verbazend aan.
‘Wat een afschuwelijke nacht heb ik!!’ zei ik, en liep naar beneden om een glas water te drinken.